• Obniżka
CYBERPRZESTRZEŃ - CZŁOWIEK - EDUKACJA. TOM 1

CYBERPRZESTRZEŃ - CZŁOWIEK - EDUKACJA. Cyfrowa przestrzeń kształcenia

Podtytuł: TOM 1
ISBN: 978-83-7850-770-3
38,00 zł
30,00 zł Zniżka 8,00 zł
Czas dostawy kurierem InPost 24 godziny

Książka poświęcona jest obszarowi nauk o edukacji, który obecnie dynamicznie się rozwija, stając się jednym z czołowych w dociekaniach naukowych na świecie. [...]

Ilość

Pod koniec XX wieku zaszły dwa procesy: konwergencja mediów cyfrowych oraz połączenie komputerów w sieci. Sprawiły one, że powstały równoległe do świata naturalnego cyberprzestrzeń i rzeczywistość wirtualna.

Przez „cyberprzestrzeń” (cyberspace) zwykło się rozumieć w węższym znaczeniu słowo „Internet”, a w szerszym – przestrzeń tworzoną przez komputery i łączące je sieci. Chociaż określenie to wciąż uważa się za nowoczesne, jego historia ma już kilkadziesiąt lat.

Rzeczywistość wirtualna jest interaktywnym, sztucznym środowiskiem symulującym świat realny lub wyobrażany; niekiedy także rozumie się ją jako technologię temu służącą. Subiektywne wrażenie świata wirtualnego bywa wzmacniane przez odczucia zmysłowe (smaku, wzroku, zapachu, dźwięku i dotyku).

Czytelnik usiłujący zgłębić problematykę pogranicza pedagogiki i technologii informacyjno-komunikacyjnych przypomina żeglarza poruszającego się szlakiem wysp znanych niewielu. Multi-, inter- czy może bardziej transdyscyplinarność prac z zakresu pedagogiki medialnej ma bowiem poważne konsekwencje. Ich lektura wymaga pewnej znajomości literatury przedmiotu z licznych dyscyplin pedagogicznych, często też z informatyki i technologii informatyczno-komunikacyjnych, jak również z antropologii i kulturoznawstwa (traktowanego jako filozoficzna refleksja nad kulturą bądź – bardziej współcześnie – jako cultural studies). Trudno też wyobrazić sobie rozumienie omawianych zjawisk i procesów bez odniesień do wyników badań nauk społecznych: psychologii i socjologii. Uwarunkowanie to jest wynikiem niespotykanego rozwoju wielu dyscyplin naukowych zajmujących się człowiekiem funkcjonującym już nie tylko w świecie realnym, ale także w cyberprzestrzeni i światach wirtualnych. Pedagogika medialna musi respektować wyniki badań innych nauk, podobnie jak medycyna, którą trudno wyobrazić sobie z pominięciem badań realizowanych na gruncie fizyki, biologii, chemii i pozostałych dziedzin wiedzy.

Rolę sternika w odkrywaniu dziewiczych wysp oceanu ludzkiej wiedzy pełnią redaktorzy książki Cyfrowa przestrzeń kształcenia. Rozpoczyna ona planowaną serię wydawniczą: Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja. Tom pierwszy składa się z trzech części, zatytułowanych: Człowiek w świecie technologii cyfrowych, Technologie cyfrowe jako źródło informacji dla i o edukacji oraz Edukacja w cyberprzestrzeni. Przewodnikami umożliwiającymi poznanie terenu wspomnianych trzech wysp są autorzy poszczególnych rozdziałów. Po części pierwszej z wprawą prawdziwych mistrzów wiodą: Andrzej Hankała, Mirosława Wawrzak-Chodaczek i Arkadiusz Urbanek, a także Marta Wrońska oraz Sylwia Jaskuła. Na kolejną prowadzą: Włodzimierz Gogołek, Małgorzata Makiewicz, Zbigniew Łęski, Katarzyna Bocheńska-Włostowska i Sergo Kuruliszwili. Trzecią, ostatnią w tym archipelagu, ukazują: Agnieszka Piejka, Tomasz Huk, Zbigniew Ledóchowski, Izabela Mikołajewska, Natalia Bednarska oraz Ewelina Majewska-Pyrkosz. Podejmowane tematy obrastają niczym barwna rafa koralowa atolu – w kształcie pierścienia zbiornik ożywczej wody. W złotym piasku myśli kreślonych sprawnymi piórami tkwi zaczyn nowych spostrzeżeń o człowieku zaplątanym w świat mediów cyfrowych, o jego umiłowaniu wolności i wiedzy, o przestrzeni kultury i konstruowanych narzędziach, o fotografii cyfrowej inspirującej i rozwijającej matematyczne myślenie, o odwiecznej roli nauczyciela w najbardziej ludzkim sposobie dziedziczenia międzypokoleniowego, nazywanym szkołą. Karty książki wabią myślą mądrą i atrakcyjną poznawczo. Za podróż w krainę pedagogicznej refleksji nad człowiekiem i jego edukacją w cyberprzestrzeni oraz światach wirtualnych redaktorzy tomu pragną serdecznie i szczerze podziękować. Czynią to zauroczeni głęboką wiedzą autorów poszczególnych rozdziałów, wiedzą ożywczą i tak bardzo potrzebną.

Zainicjowana pracą zbiorową Cyfrowa przestrzeń kształcenia seria wydawnicza Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja ma już tom drugi, zatytułowany Dylematy społeczności cyfrowej. Jego redaktorami naukowymi są Józef Bednarek i Anna Andrzejewska. W bliskiej perspektywie pojawią się następne prace podejmujące problematykę ważną dla refleksji pedagogicznej nad najnowszymi technologiami informacyjno-komunikacyjnymi. Redaktorzy i autorzy książek powstających dzięki Oficynie Wydawniczej „Impuls” zapraszają na kolejne ekspedycje do cyfrowej przestrzeni ludzkiej wiedzy, kultury i sztuki. Wyłaniające się na horyzoncie łańcuchy i roje wysp czekają na odkrycie...

TOM 1
70 Przedmioty

Opis

Książka papierowa
oprawa miękka

Tanaś Maciej

Tanaś MaciejProfesor doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki. W latach 1972-1973 był nauczycielem w Liceum Ogólnokształcącym Nr VI w Gdyni, a w latach 1975-2002 asystentem, następnie adiunktem na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1998-1999 był przedstawicielem Polskiego Komitetu UNESCO na międzynarodowych konferencjach na Krecie i w Moskwie, a także przedstawicielem Polski na II Światowym Kongresie UNESCO w Seulu w Korei Południowej.

W latach 1999-2002 był członkiem Senatu Uniwersytetu Warszawskiego. W 2002 roku został prorektorem ds. kształcenia w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP (od 2003 - prorektorem ds. kształcenia i rozwoju). Jest również uczestnikiem Forum Pełnomocników Rektorów Wyższych Szkół Pedagogicznych ds. komputeryzacji procesu dydaktycznego oraz Zarządu Stowarzyszenia Rektorów i Założycieli Uczelni Niepaństwowych.

Katedrą Technologii Kształcenia i Komputeryzacji Szkoły Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku kieruje od 1999 roku

Zainteresowania naukowe: edukacja informatyczna i medialna, metodologia badań pedagogicznych, dydaktyka ogólna, zachowanie człowieka w sytuacjach ekstremalnych.

 

Galanciak Sylwia

Notka w przygotowaniu

Oficyna Wydawnicza "Impuls"

Autor

Tanaś Maciej, Galanciak Sylwia

ISBN druk

978-83-7850-770-3

ISBN e-book

 

Objętość

260 stron

Wydanie

I, 2015

Format

B5 (160x235)

Oprawamiękka, klejona

Maciej Tanaś

Prolegomena do pedagogiki medialnej    

Część I

Człowiek w świecie technologii cyfrowych

Andrzej Hankała

Autonomia uczenia się człowieka w świecie technologii informatycznej    

Mirosława Wawrzak-Chodaczek, Arkadiusz Urbanek

Wybrane nowe trendy w badaniach nad mediami z perspektywy pedagogiki międzykulturowej   

Marta Wrońska

Od kultury nadmiaru poprzez kulturę wyrzucania do kultury medialnej   

Sylwia Jaskuła Pedagogika przestrzeni informacyjnej 

Część II

Technologie cyfrowe jako źródło informacji dla i o edukacji

Włodzimierz Gogołek

Big Data. Sieciowe źródło informacji dla edukacji    

Małgorzata Makiewicz

Fotografia dla kultury matematycznej ucznia. Raport z badań 

Zbigniew Łęski

Zastosowanie analizy transakcyjnej w badaniu cyberprzestrzeni 

Katarzyna Bocheńska-Włostowska

Nowoczesne zarządzanie wiedzą w kształceniu akademickim 

Sergo Kuruliszwili

Internet – wielość narzędzi, bogactwo danych, siła przekazu

Szanse i zagrożenia 

Część III

Edukacja w cyberprzestrzeni

Agnieszka Piejka

Edukacja dla obywatelskiej kultury uczestnictwa (nie tylko w Sieci)   

Tomasz Huk

Od tradycji do nowej idei harcerskiego wychowania opartego na światach: realnym i wirtualnym 

Zbigniew Ledóchowski

O potrzebie powszechnego kształcenia informatycznego 

Izabela Mikołajewska

Kompetencje społeczne a kompetencje medialne 

Natalia Bednarska

Uczenie się za pomocą wyszukiwania internetowego   

Ewelina Majewska-Pyrkosz

Multibook – nowe narzędzie nauczyciela i ucznia na pierwszym etapie edukacji. Potencjał nowoczesnych technologii w opinii nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej 

Sylwia Galanciak

Zamiast zakończenia

Humanistyczne przesłanki pedagogiki medialnej 

Autonomia człowieka w perspektywie rozwoju technologii informacyjnej

Od pewnego czasu można obserwować różnicę stanowisk w kwestii roli, jaką technologia odgrywa w rozwoju ludzkiej cywilizacji. Zgodnie z podejściem określanym jako determinizm technologiczny rozwój cywilizacji technicznej warunkuje charakter organizacji społecznych tworzonych przez człowieka, jego perspektywy odbioru i rozumienia rzeczywistości, a także formy komunikowania. Zatem wyznacza kierunek rozwoju człowieka jako gatunku. Zwolennicy determinizmu technologicznego w wersji umiarkowanej przytaczają liczne przykłady przemawiające na korzyść głoszonej tezy. W świetle dzisiejszej wiedzy o strukturze i funkcjonowaniu ludzkiego mózgu, który kształtuje się pod wpływem nowych doświadczeń, pojawianie się technologii intelektualnych, takich jak: język, mapa, zegar, media elektroniczne, musiało zmieniać system połączeń neuronalnych, początkowo w wymiarze funkcjonalnym, a następnie strukturalnym. Owe zmiany w systemie tkanki nerwowej, wywołane stosowaniem nowych narzędzi, powodowały następnie przeobrażenia w odbiorze i rozumieniu otaczającego świata, a także w praktycznym radzeniu sobie z problemami życia codziennego (Sartori 2007; Carr 2012). W wersji skrajnej hipoteza technologicznego determinizmu zakłada wysoki poziom autonomii postępu technologicznego w stosunku do kompetencji kontrolnych jednostki. W niektórych ujęciach technologia miałaby wręcz posługiwać się człowiekiem, którego funkcja sprowadzałaby się do konstruowania coraz bardziej złożonych maszyn, aż do osiągnięcia przez nie możliwości samoreprodukowania się (McLuhan 2004). Później rola człowieka stawałaby się zbędna, a jego egzystencja – problematyczna. Stanowisko skrajnego determinizmu występuje w literaturze science fiction, jednak nie można go – w aktualnym stanie wiedzy – zdecydowanie odrzucić. Nie wiadomo bowiem, czy samo zwiększanie się poziomu komplikacji ilościowej systemu nie może prowadzić do zmiany jakościowej. Jest to problem analogiczny do tego, z jakim mamy do czynienia w przypadku prób wyjaśnienia genezy świadomości i samoświadomości u człowieka jako gatunku. Niekiedy spekuluje się, że za pojawienie się tych nowych – w stosunku do materialnego mózgu – jakości odpowiada (w historii gatunku dokonujący się ewolucyjnie czy też skokowo, w zjawiskach tzw. emergencji lub superweniencji) wzrost złożoności fizycznego systemu na poziomie fizjologicznym, biochemicznym lub kwantowym (Braddon-Mitchel, Jackson 1996).

W czasach współczesnych czynnikiem katalizującym gwałtowne zmiany w naturze człowieka miałaby być tzw. cyberprzestrzeń, która w przyspieszonym tempie staje się dominującym środowiskiem aktywności życiowej człowieka (Henthorne 2010). Równocześnie ewoluuje również samo pojęcie cyberprzestrzeni. Już ponad dekadę temu William J. Mitchell (2003) zwracał uwagę, że metafora cyberprzestrzeni jako nieskończenie wielkiego świata ukrytego w kablach łączących komputery wszystkich użytkowników Internetu odchodzi do przeszłości. Metafora ta mogła być użyteczna jeszcze do niedawna, gdy próbowano zrozumieć zasady funkcjonowania tego systemu komunikacyjnego, jednak pojawiły się istotne zmiany w rzeczywistości informatycznej, podważające jej znaczenie eksplikacyjne. Przeobrażenia te polegają na intensywnym rozwoju telefonii komórkowej i bezprzewodowego Internetu oraz powszechnego dostępu do sieci elektronicznej, tak jak do sieci elektrycznej czy gazowej. W związku z tym cyfrowe bity informacji nie stanowią już zawartości odrębnej przestrzeni – cyberprzestrzeni, ale stały się składnikiem rzeczywistości. Technologie bezprzewodowe są odpowiedzialne za harmonijne powiązanie zjawisk wirtualnych z realnymi, w takim sensie, że wydarzenia w cyberprzestrzeni znajdują swoje odzwierciedlenie w przestrzeni rzeczywistej i odwrotnie. W rezultacie doszło do pojawienia się „biologicznego zrębu otoczonego przez rozległe i skonstruowane systemy granic i sieci” (Harkin 2010, s. 41). Bezprzewodowe urządzenia połączone z równie bezprzewodową siecią łączą ludzi z otoczeniem, a jednocześnie wyznaczają formy poruszania się w przestrzeni rzeczywistej, zwłaszcza w miastach. W świecie, w którym granice fizyczne tracą swoje znaczenie, następuje zmiana

[...] fundamentalnej mechaniki referencji, czyli sposobu, w jaki budujemy znaczenia, konstruujemy wiedzę i rozumiemy nasze otoczenie, łącząc jednostki informacyjne z opisywanymi przez nie przedmiotami fizycznymi (Harkin 2010, s. 42).

Przedstawione Czytelnikom artykuły mają wysoką wartość naukową. Publikacja stanowi cenne kompendium wiedzy z zakresu pedagogiki medialnej.

Z recenzji dr hab. Barbary Kędzierskiej, prof. UP


Książka poświęcona jest obszarowi nauk o edukacji, który obecnie dynamicznie się rozwija, stając się jednym z czołowych w dociekaniach naukowych na świecie. Przenikanie się świata wirtualnego z rzeczywistością spowodowane jest coraz większym zanurzaniem się człowieka w przestrzeń wymiany globalnej informacji, w której media stają się pełnoprawnym uczestnikiem gry komunikacyjnej. Pomysł przygotowania książki dotyczącej problemów pedagogicznych występujących w cyberprzestrzeni należy uznać za cenny i pożądany. [...] Obejmuje ona wiele zagadnień rzadko poruszanych w publikacjach naukowych. Podjęte wątki odnoszą się zaś do trwającej już od kilku lat debaty nad przyszłym kształtem pedagogiki medialnej.

Z recenzji prof. zw. dra hab. Bronisława Siemienieckiego

Zobacz także

Nowa rejestracja konta

Posiadasz już konto?
Zaloguj się zamiast tego Lub Zresetuj hasło