Skauci. Powieść dla młodzieży

Skauci

Podtytuł: Powieść dla młodzieży
Autor:
ISBN: 978-83-8095-494-6
28,00 zł
Czas dostawy kurierem InPost 24 godziny

Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1946.

Reprint z 1921 r. "Skauci. Powieść dla młodzieży".

Ilość

Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1946.

Reprint z 1921 r. "Skauci. Powieść dla młodzieży".

CZĘŚĆ PIERWSZA. I.

W Worochcie, w domku nad samym Prutem, panował zgiełk nieopisany. Państwo Nartowscy ze Stanisławowa wraz z czworgiem dzieci zjechali tu na lato. Przez ganeczek od frontu, przez sionkę od podwórza, czterech Hucułów wnosiło kufry, tłomoki, kosze. Dwie służące, według wskazań pani Nartowskiej, wyłuskiwały ich różnorodną zawartość, zaściełając nią łóżka, wypełniając szafy, komody i kuchenne półki. Zamieszanie zwiększała jeszcze gorliwa, lecz nieudolna pomoc dwu panienek, piętnastoletniej Józi i ośmioletniej Haneczki.

— Gdzie postawiłaś maszynkę do kawy? — zwróciła się matka do starszej.

— Zdaje się, że w kuchni. — Jej się tylko zdaje!

— Dałam ci do rąk przed chwilą. O czemże ty myślisz?

Istotnie Józia nie myślała o maszynce. Co chwila wyglądała przez okno.

— Chłopcy! chłopcy! — zawołała nagle Józia, wybiegając na ganek.

— Chłopcy! — zawtórowała Haneczka i pobiegła za nią.

I oni dojrzeli siostry. Zaczęli wymachiwać rękami, coś wołać. Z odległości dość znacznej dochodziły tylko same dźwięki, nie rozłupane na słowa; głuszył je szum Prutu. Lecz i on został niebawem zgłuszony pieśnią:

Hej, śmiało, pierś naprzód, niech śpiewa, kto żyw,

Na sławę tej ziemi, tych lasów i niw,

W sokolim pochodzie przez sioła i grody,

Po starym w nich goszcząc zwyczaju.

Haneczka podskakiwała z radości i, trzymając się Józi, biegła naprzeciw braciom. Rozstali się przed czterema godzinami na stacji Dora. Pan Nartowski, dyrektor gimnazjum, z żoną i córkami przyjechał do Worochty koleją, chłopcy zaś podążyli pieszo, i teraz dopiero przybywali. — Co za kraj! co za okolica! Nie macie pojęcia — wołał młodszy brat, krępy, trochę niezgrabny Władzio, wymachując bukietem polnych kwiatów, urwanych po drodze dla sióstr i matki.

Roziskrzone niebieskie oczy dopowiadały to, czego nie potrafił inaczej wyrazić.

Starszy, Bronek, smukły, zręczny, milczał. Wyglądał prawie na dorosłego. Nad dziecinnemi jeszcze ustami puszczały mu się już ciemne wąsiki) nos w ostatnim roku bardzo zgrubiał, co go szpeciło, ale i napełniało cichą dumą — wolał być mniej ładnym, a wyglądać poważnie, po męsku. I pragnął już jak najprędzej pozbyć się piskliwego, chłopięcego głosu. Bo to przecież okropne. Dowodził drużyną skautów. Zdarza się, że komenderuje: Zmień — krok! albo: Biegiem — w bieg! a tu głos nie rzuca rozkazu, ale gdzieś się rozpierzcha, jakby uciekał — tchórzył! Na szczęście, zdarzało się to rzadko.

Bronek pragnął mieć wszystko najlepsze, tak samo buty, czapkę skautowską, jak stopień w klasie, więc go ten głos doprowadzał do rozpaczy, łagodzonej trochę tem, że inni chłopcy mieli podobny. Ale on właśnie chciał być pod każdym względem lepszym od innych.

I teraz, wśród śpiewu, uciął koguta, więc nagle spochmurniał. Józia, wpatrzona w niego, jak w tęczę, nie zważała na zachwyty Władzia.

Okolica nie musiała być tak cudną, skoro Bronek milczał. To tylko, co on orzekł, było miarodajnem dla Józi. A nie tylko dla niej: i dla Władzia i dla Haneczki, ba! dla całej klasy.

Ze zdaniem Władzia nikt jeszcze się nie liczył. Do niedawna lekceważono je nawet — bo mu jeszcze pamiętano, że w dzieciństwie bał się ciemnego pokoju i wody. Matka obracała to w żart, przytaczając jego słowa:

— Ja się nie boję ani wilka, ani lewa! tylko białego motyla, sadzawki i muchy. Ojciec nie pozwalał z tego żartować, tłómacząc, że Władzio zostanie tchórzem, jeśli przestanie się wstydzić swoich obaw...

... ciąg dalszy poznacie już w książce...

Powieść dla młodzieży
200 Przedmioty

Opis

Książka papierowa
oprawa twarda

Żmijewska Eugenja

urodziła się około 1865 roku w Podwysokiem pod Humaniem, zmarła 14 czerwca 1923 roku w Warszawie, powieściopisarka, publicystka, tłumaczka literatury angielsko- i francuskojęzycznej.

Członkini redakcji „Słowa”, w którym prowadziła dział wiadomości zagranicznych „Rozmaitości”.

Od 1899 – w „Kurierze Polskim” redagowała dodatek miesięczny „Ognisko”

1914 – pracowała w „Świecie Kobiecym”

1915–1916 – w Kijowie redagowała pismo „Świt” (kontynuacja „Świata Kobiecego”); współpracowała z „Bluszczem”, zamieszczając tam felietony.

Była współzałożycielką Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich.

W twórczości publicystycznej i literackiej podejmowała sprawy wychowania i emancypacji kobiet.

Autorka:

Płomyk. Z pamiętnika instytutki (Gebethner i Wolff, Warszawa 1907); Dola. Powieść (Gebethner i Wolff – G. Gebethner, Warszawa – Kraków 1909, ciąg dalszy pierwszej powieści z przedmową Elizy Orzeszkowej, wyd. 2, 1910); Z pamiętnika niedoszłej literatki. Nowele i obrazki (Gebethner i Wolff, Warszawa 1910); Serduszko. Dzieje pożycia (Gebethner i Wolff – G. Gebethner i Spółka, Warszawa – Kraków 1911); Młodzi. Powieść (Gebethner i Wolff – G. Gebethner i Spółka, Warszawa – Kraków 1912), Z daleka i bliska. Nowele. Wspomnienia i wrażenia („Biblioteka Dzieł Wyborowych”, t. 723, s.n., Warszawa 1912), Skauci. Powieść dla młodzieży (Gebethner i Wolff, Warszawa 1913, wyd. 2, 1921); Polak – obywatel. (Ignacy Paderewski) (L. Idzikowski, Kijów 1917); Car i unitka. Powieść („Biblioteka Dzieł Wyborowych”, t. 877, Warszawa 1921).

Tłumaczka:

Przetłumaczyła między innymi Louisa Henriego Boussenarda Kapitan Łamigłowa. Powieść dla młodzieży (Wydaw. Zygmunta Pomarańskiego, Zamość 1931) oraz po raz pierwszy na język polski powieści detektywistyczne Arthura Conana Doyle’a Znamię czterech. Powieść (s.n., Warszawa 1898) i Tajemnica Baskerville’ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmes (s.n., Warszawa 1902).

Eugenia Żmijewska, https://pl.wikipedia.org/wiki/Eugenia_%C5%BBmijewska, dostęp: 24.05.2018.

Hutnikiewicz A., Lam A. (red. nauk.), Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny, t. 2, P–Z, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 359.

Krassowska B., Grefkowicz A. (oprac.), Bibliografia literatury dla dzieci i młodzieży 1918–1939. Literatura polska i przekłady, „Prace Biblioteki Publicznej m. st. Warszawy”, nr 15, Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy – Biblioteka Główna, Warszawa 1995, s. 40, 540.

Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939. To książki zakazane po 1945 roku, wycofywane z bibliotek i niszczone przez komunistyczne władze PRL. Nazwiska autorów, ich twórczość, były wymazywane przez cenzurę i niedostępne dla kolejnych pokoleń młodzieży, instruktorów harcerskich, wychowawców, pracowników naukowych. Władze harcerskie w socjalistycznym państwie dokładały wszelkich starań, by odciąć harcerstwo od historii i wpływów idei skautowej oraz by z inspiracji partii, nadać mu formę pionierskiej organizacji. Ideologia urzędowa w historii harcerstwa wpierw gorączkowo poszukiwała „postępowych tradycji”, a następnie z jeszcze większym zaangażowaniem legitymizowała każdy taki skrawek narodowej historii. Ten przekaz historyczny lepszego, nowego, socjalistycznego harcerstwa wzmacniały ówczesne publikacje.

Solidarnościowy zryw społeczny lat osiemdziesiątych minionego stulecia, porozumienia Okrągłego Stołu, odzyskanie wolności po 1989 roku umożliwiły odrodzenie ruchu harcerskiego, sięgnięcie do jego źródeł, historii i tradycji. Coraz więcej jest prac poświęconych harcerstwu. Nadal jednak brakuje wznowień źródłowych publikacji, które w latach 1911–1939 miały wpływ na rozwój idei harcerskiej i organizacji, kształtowanie postaw harcerskich i kształcenie kadry instruktorskiej oraz społeczny wizerunek ZHP. Warto je przypomnieć, ponieważ wszystko, cokolwiek myślimy i czynimy, ma swoje bezpośrednie lub pośrednie, pozytywne lub negatywne, uświadamiane lub nie, źródła w tym, co myśleli i czynili nasi poprzednicy. źródło: http://www.zapomnianabiblioteka.pl/2018/09/skauci.html

Zobacz także

Nowa rejestracja konta

Posiadasz już konto?
Zaloguj się zamiast tego Lub Zresetuj hasło