Jaki jest najlepszy typ poradnika? Taki, którego treści są zrozumiale przekazane i można je od razu zastosować w praktyce. Jeśli szukasz właśnie takiego wsparcia w pracy z osobami zmagającymi się z demencją itp. chorobami, z pomocą może przyjść książka Agnieszki Olszewskiej „Na końcu języka. Ćwiczenia językowe dla osób z demencją, chorobą Alzheimera i chorobami otępiennymi”. To bardzo przydatna pomoc metodyczna do pracy z ludźmi wymagającymi wsparcia umysłu i obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy oczekują rzetelnie opracowanych materiałów oraz inspiracji.

W skład publikacji oficyny wydawniczej Impuls wchodzą gotowe propozycje ćwiczeń do zastosowania dosłownie od ręki. Ponadto, autorka przygotowała do każdego zadania sugerowane odpowiedzi, co znacznie ułatwia wdrożenie ich w pracy z osobami starszymi. Znalazły tu swoje miejsce przykłady o różnym stopniu trudności. Od najprostszych, jak szukanie nazw potraw, czy części garderoby, po skomplikowane, wymagające już znacznie większej lub metaforycznej wiedzy np. z geografii, czy na temat przysłów. 

Muszę przyznać, że zadbano, by książka nadawała się do bezpośredniej pracy z osobami starszymi. Wszystkie ćwiczenia wydrukowane zostały dużą, wyraźną czcionką z pogrubieniami i wykropkowaniem. Zastosowano także przejrzystą, sporą interlinię. To absolutna konieczność będąca gwarancją zapewnienia dostępności seniorom. Nic tak bowiem nie męczy wzroku i nie wyczerpuje sił przy lekturze, jak drobny, nieczytelny druk i nachodzące na siebie linie. Osoby korzystające z książki mogą nie tylko odpowiadać na zadawane w niej pytania słownie, ale i pisemnie. Na kartach z poleceniami zostało bowiem zaprojektowane miejsce do samodzielnego uzupełniania tekstu. Autorka skonstruowała polecenia jasno, precyzyjnie i prosto, a same zadania są dość krótkie, dzięki czemu ich rozwiązywanie nie powinno męczyć. 

Agnieszka Olszewska przedstawiła przeróżne pomysły do realizacji, Są wśród nich: wyszukiwanki podobieństw i przeciwieństw, wykreślanki, zdania niedokończone, układanki wyrazowe, zagadki, czytanie ze zrozumieniem i zadania otwarte. Na ich bazie bez problemu można tworzyć własne ćwiczenia dopasowane tematycznie i charakterologicznie do konkretnych osób, także do grup senioralnych, gdy ktoś pracuje np. w klubie seniora. Pozytywnym skutkiem ubocznym wykonywania tych zadań może stać się również przywoływanie z głębokich zakamarków pamięci historii i wspomnień, czy też prowadzenie dyskusji na tematy związane z poleceniami do wykonania. 

Dużym atutem jest dostosowanie tematyki większości zadań do codziennego życia zwykłego człowieka. Podczas gdy w krzyżówkach zalecanych seniorom znajdują się często bardzo trudne hasła z różnych dziedzin wiedzy, bardzo szczegółowe i wymagające wspierania się słownikami i encyklopediami, tutaj znajdziemy rzeczy bliskie i, można rzec, podstawowe. Jak wspominane wcześniej nazwy potraw.

Demencja to podstępna choroba, dlatego niezwykle ważna jest profilaktyka, jak i codzienne wsparcie plastyczności umysłu. Jedną z metod mogą być właśnie ćwiczenia prezentowane przez Agnieszkę Olszewską. Myślę, że publikacja „Na końcu języka. Ćwiczenia językowe dla osób z demencją, chorobą Alzheimera i chorobami otępiennymi” może przypaść do gustu również innym grupom zawodowym. Jako inspiracja do pracy posłuży pedagogom specjalnym, osobom pracującym z osobami o obniżonej sprawności intelektualnej, czy z odzyskującymi sprawność po udarach mózgu, a nawet tym, którzy wspierają najmłodszych (wybrane zadania z powodzeniem, po lekkiej modyfikacji, da się wykorzystać do pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i młodszym szkolnym). Dlaczego? Ponieważ wszystkie propozycje opracowane przez Agnieszkę Olszewską wspierają logiczne myślenie, poprawiają pamięć, budzą siatki skojarzeń, budują schematy myślowe, rozwijają słownictwo, a także wspierają rozwój mowy. Nic, tylko korzystać dla zdrowia osób, za które jesteśmy odpowiedzialni.