Wiktoria Niedźwiecka

była instruktorka ZHP Hufca Karkonoskiego. Drużynowa 100 Drużyny Harcerzy Starszych i Wędrowników „Watra” w latach 2014­–2020 oraz 102 Gromady Zuchowej „Świetliki” w latach 2020­–2021. Obecnie nauczycielka języka polskiego i przyjaciółka harcerstwa. Prywatnie miłośniczka gór, zwłaszcza rodzimych Karkonoszy oraz Gór Izerskich.

Oficyna Wydawnicza "Impuls"

Wstęp        

Impessa        

Na szlakach tajemnic       

Idę w górę!        

W Krainie Ducha Gór        

Wędruj z bohaterem        

Wędrówka w przeszłość      

Każdy osioł…         

Tak się właśnie kopie dół       

Co było na służbie, zostaje na służbie       

Całym życiem        

Marzenia bez granic         

Sprawdź się!         

Zuch dziewczyna         

Dom Harcerza        

Bądź gotów!        

Niestrudzeni         

Wędrówka w przyszłość      

Idź naprzód       

Dziś jest pojutrze 

Wstęp

Harcerstwo to styl życia. Z tą myślą pisałam książkę o dzielnych bohaterach dnia codziennego, którzy wierząc w swe ideały, bronią miasta przed powodzią, chociaż wiedzą, że są skazani na niepowodzenie, bowiem nikt nie zagwarantuje im wygranej w nierównej walce z żywiołem. Dlaczego więc w ogóle się jej podejmują? Drzemie w nich silne przekonanie o tym, że ich wartości są ważne i wyjątkowe, że warto za nie umierać w myśl ideałów o pięknym życiu i pięknej śmierci, wyniesionych choćby z romantyzowanych przez nas Kamieni na szaniec Aleksandra Kamińskiego. Jednocześnie w niektórych bohaterach pojawia się zwątpienie, czy służba innym powinna przysłaniać służbę samemu sobie? I gdzie postawić tę granicę.

To nie jest książka o negacji ideału służby. To jego współczesna redefinicja. Mam nadzieję, że każdy – harcerz czy instruktor – odnajdzie w niej cząstkę siebie. Podejmie świadomą próbę odpowiedzi na pytanie: komu lub czemu tak naprawdę warto w życiu służyć?

Dedykuję tę powieść mojemu ukochanemu Hufcowi Karkonoskiemu. Jako dumna jeleniogórzanka zawsze czułam, że wśród gór jest mój dom. W związku z tym wiele faktów odwzorowuje rzeczywistość 1:1. Fakt – istnieje w Jeleniej Górze Dom Harcerza, który jest siedzibą ZHP Hufca Karkonoskiego. Każdego chętnego turystę będę serdecznie zapraszać w jego skromne progi, choć nikt mi za to nie zapłacił (ej, a mógłby!). W hufcu tym działa 39 Drużyna Harcerzy Starszych „Barykada”, ale wszelkich bohaterów zmyśliłam, a podobieństwa są przypadkowe (no, może poza ubiorem Tomasa, który chodzi z brzęczącymi kluczami przypiętymi do karabińczyka; nie mogłam się powstrzymać!).

Szlaki turystyczne w większości przebiegają zgodnie z treścią powieści, poza jednym miejscem – Złotą Tamą, którą musiałam umieścić w treści, by dodać dramaturgii. Podczas powodzi w 2024 roku tę funkcję spełniała m.in. zapora w Pilchowicach.

Sama powódź w 2024 roku wywarła na mnie ogromne wrażenie: była groźna, nieprzewidywalna oraz tajemnicza. Jako harcerka czułam się w obowiązku, by pomóc miastu w odbudowie po fali nieprzejednanego żywiołu i te doświadczenia przelałam na papier.

Nad wszystkim w powieści czuwa Duch Gór, mistyczna postać, o której podania zostały w niektórych rozdziałach przytoczone. Drugą inspiracją był zaś najbardziej ekstremalny obóz, na jakim kiedykolwiek byłam wiele lat temu – w Bieszczadach. W ciągu dwóch tygodni nie padało tylko przez trzy dni. Od tamtej pory wożę ze sobą pod namiot kalosze.

Tytułowa „granica” ma tu wiele znaczeń. Po pierwsze jest to książka o granicach naszego strachu i rozsądku, które gubimy, bo pragniemy heroizmu i brawury. Zapominamy, że nie jesteśmy niestrudzeni. Z drugiej strony warto przekraczać nasze wewnętrzne bariery w drodze do wyznaczonego celu. Jak to wyważyć? Tego próbują się dowiedzieć nasi bohaterowie.

Książka ta jest też o granicach, które stawiamy lub powinniśmy stawiać, by chronić siebie i swój dobrostan. Ponadto wydarzenia są umiejscowione na granicy Polski z Czechami, gdzie Karkonosze w naturalny sposób oddzielają Jelenią Górę od świata, tworząc izolację od pozapowodziowej rzeczywistości. W związku z moim umiłowaniem gór pojawia się też nawiązanie do ogólnopolskiego Rajdu Granica, w którym co roku brałam udział (w różnych rolach). Niektóre tytuły rozdziałów wzięły się od mott poszczególnych edycji Rajdu Granica, co, jak ufam, zachęci harcerzy do uczestnictwa w tym fantastycznym karkonoskim wydarzeniu. Z ciekawostek – nazwa ostatniego rozdziału to motto edycji Rajdu Granica, która ze względu na powódź w 2024 roku się nie odbyła. Karkonoski Park Narodowy zamknął bowiem podmyte szlaki. Myślę, że wówczas i tak wyruszyłam w niezapomnianą wędrówkę.

W drodze do poznania własnych granic i wartości towarzyszyły mi dwie osoby – mój Tata, który nauczył mnie walczyć i moja Mama, która nauczyła odpuszczać. Przez nich już sama nie wiem, która postawa jest lepsza. To im dedykuję tę powieść, kierując całą swoją wdzięczność, miłość i troskę. Jesteście moimi największymi bohaterami, każde na swój sposób. Dziękuję!