Ćwiczenia zwinnościowo-akrobatyczne, dwójkowe i piramidy

Ćwiczenia zwinnościowo-akrobatyczne, dwójkowe i piramidy

Podtytuł: Nauczanie programowane
ISBN: 978-83-7850-488-7
20,00 zł
Czas dostawy publikacji papierowych kurierem InPost 24 godziny

Nowością tego opracowania jest omówienie po raz pierwszy w kraju kompleksowego nauczania programowanego ćwiczeń dwójkowych i piramid. W do­tychczasowej praktyce autorzy, którzy opisywali akrobatykę sportową, bardzo ogólnie przedstawiali nauczanie podstawowych elementów, najczęściej uzupełniali je rysunkami pokazującymi końcowy rezultat danego ćwiczenia...

Wersja książki
Ilość

W prezentowanej publikacji przedstawiono krok po korku pełną metodykę nauczania ewolucji akrobatycznych, ćwiczenia przygotowawcze, asekurację, bazę wyjściową, ćwiczenia podstawowe, błędy wykonania i ćwiczenia pomocnicze. Opracowanie wzbogacono 456 fotografiami dającymi nauczycielowi lepsze wy­obrażenie nauczanego ruchu.

Ważność opracowania potwierdza fakt, że jest to w Polsce jedyna jak do­tychczas publikacja, w której zawarto łącznie nauczanie ćwiczeń zwinnościowych i akrobatycznych uzupełnionych o ćwiczenia dwójkowe, piramidy trójkowe, czwórkowe przedstawiające nauczanie programowane.

W polskich akademiach wychowania fizycznego jako placówkach kadrowych gimnastyka jest odrębnym, bardzo istotnym przedmiotem zawodowym. Realiza­cja treści programowych napotyka na wiele trudności, m.in. z powodu tego, że większość studentów spotyka się z gimnastyką dopiero na studiach, a więc w wie­ku 19–20 lat, w tym zaś okresie zwiększa się, szczególnie u kobiet, masa ciała i poczucie lęku, co w znacznym stopniu utrudnia wykonanie niektórych ewolucji. Trudności w przyswajaniu ćwiczeń polegają również na tym, że w skali kraju nie dysponujemy należytą liczbą opracowań, które w sposób przystępny prezentowa­łyby pełny cykl metodyczny w nauczaniu.

Autorzy uwzględniając taki stan, uznali za celowe i konieczne opracowanie w for­mie zwartej zasad opanowania techniki i metodyki nauczania ćwiczeń progra­mowanych, które wskazują, co należy czynić, by wyeliminować błędy powstające w początkowym procesie przyswajania i doskonalenia elementów. Publikacja zatem wychodzi naprzeciw tym, którzy samodzielnie – z dala od dużych ośrod­ków miejskich i skupisk akademickich – chcą się uczyć gimnastyki i akrobatyki. Autorzy uczynili to także w przekonaniu, że gimnastyka powinna się stać podstawą szkolnego systemu kultury fizycznej (Szot, Korewo, 1992). Opracowanie to speł­nia formalne wymogi – zarówno skryptu, jak i w znacznym stopniu podręcznika akademickiego – jako przystępna pomoc dydaktyczna. 

Książka jest przeznaczona dla słuchaczy studiów stacjonarnych i zaocznych uczelni wychowania fizycznego, a także dla studentów instytutów i kolegiów na­uczycielskich o profilu szeroko pojętej kultury fizycznej. Z publikacji mogą korzy­stać także instruktorzy gimnastyki sportowej i korekcyjnej, kandydaci przygoto­wujący się na studia, a także zwolennicy rekreacyjnych form ruchowych. Należy dodać, że większość przedstawionych tu przykładów można realizować w szkołach podstawowych, średnich i licencjackich (Szot, Baranowska, 1988; Szot, 1992). Zaletą proponowanych ćwiczeń zwinnościowych i akrobatycznych (ćwiczenia dwójkowe, piramidy trójkowe, czwórkowe) jest to, że można je przeprowadzać wszędzie, w zasadzie w każdej szkole i w każdych warunkach. Konstrukcja książki składa się z czterech podstawowych rozdziałów. Pierwszy zawiera krótką charakte­rystykę podstawowych pojęć gimnastycznych, ułatwiającą czytelnikowi zrozumie­nie treści zawartych w tekście...

Nowością tego opracowania jest omówienie po raz pierwszy w kraju kompleksowego nauczania programowanego ćwiczeń dwójkowych i piramid. W do­tychczasowej praktyce autorzy, którzy opisywali akrobatykę sportową, bardzo ogólnie przedstawiali nauczanie podstawowych elementów, najczęściej uzupełniali je rysunkami pokazującymi końcowy rezultat danego ćwiczenia (Zieliński, 1975, 1993; Karkosz 1989; Mieczkowski, 1977, 1982).

Nauczanie programowane
197 Przedmioty

Opis

Książka elektroniczna - E-book
PDF

Specyficzne kody

isbn
978-83-7850-488-7

Szot Zbigniew

prof. zw. dr hab. Zbigniew Szot – w latach 1983-2008 pełnił funkcję Kierownika Katedry Teorii, Metodyki Gimnastyki i Ćwiczeń Muzyczno-Ruchowych AWFiS w Gdańsku. Pod koniec jego kadencji pracownik katedry L. Blanik zdobył brązowy (Sydney 2000) i złoty medal olimpijski (Pekin 2008). Jest autorem ponad 300 publikacji, w tym 120 prac poświęconych wyłącznie gimnastyce, m.in.: „Terminologia, technika wykonania i metodyka nauczania ćwiczeń gimnastycznych dla kobiet” (Szot Z., Baranowska E. 1988), „Technika wykonania i metodyka nauczania ćwiczeń zwinnościowo-akrobatycznych. Metoda nauczania programowanego” (1992), „Ćwiczenia zwinnościowo-akrobatyczne i skoki. Nauczanie programowane (1997), „Ćwiczenia na koniu z łękami, kółkach, poręczach asymetrycznych i drążku wysokim. Technika wykonania, metodyka nauczania – nauczanie programowane” (Szot Z., Dancewicz T., 2004)

Tomczak Małgorzata

absolwentka AWF w Warszawie (1991). Od 1992 nauczyciel akademicki w Zakładzie Gimnastyki tej Uczelni. Trener i sędzia akrobatyki sportowej, instruktor w aerobiku. Była zawodniczka klasy mistrzowskiej sekcji akrobatyki sportowej DKS „Targówek” w Warszawie. W latach 1981-1986 wielokrotna medalistka Mistrzostw Polski, złota, srebrna i brązowa medalistka Mistrzostw Świata, Pucharu Świata i Mistrzostw Europy. Jako nauczyciel akademicki wdraża swoje doświadczenia wyniesione ze sportu wyczynowego do zajęć dydaktycznych ze studentami.

Proczek Agnieszka

absolwentka Instytutu Wychowania Fizycznego w Gorzowie Wlkp. Instruktorka gimnastyki sportowej i artystycznej. Nauczyciel akademicki prowadzący przedmiot „Teoria i metodyka gimnastyki”. Nauczycielka wychowania fizycznego w szkole. Propaguje gimnastykę prowadząc sekcję dziewcząt, organizując miejskie mistrzostwa w tej dyscyplinie sportowej. Autorka publikacji z zakresu gimnastyki.

Paterek Joanna

absolwentka AWF w Warszawie (1997). Od 2007 roku nauczyciel akademicki Zakładu Gimnastyki AWF. Trener akrobatyki sportowej. Instruktor rekreacji ruchowej, aerobiku, gimnastyki sportowej i lekkiej atletyki. Zawodniczka w sekcji akrobatyki sportowej RKS „Ursus” w Warszawie. Medalistka Mistrzostw Polski i zawodów o Puchar Polski w ćwiczeniach dwójkowych i piramidach trójkowych żeńskich. Reprezentantka Polski w zawodach międzynarodowych.

Oficyna Wydawnicza "Impuls"

Autor

Szot Zbigniew, Tomczak Małgorzata, Proczek Agnieszka, Paterek Joanna

ISBN druk

978-83-7587-444-0

ISBN e-book

978-83-7850-488-7

Objętość

154 stron

Wydanie

I, 2013

Format

B5 (160x235)

Oprawamiękka, klejona

Wstęp

 

1. Charakterystyka podstawowych pojęć gimnastycznych

Terminologia gimnastyczna

Ćwiczenia porządkowo-dyscyplinujące

Ćwiczenia kształtujące

Ćwiczenia przygotowawcze

Asekuracja

Baza wyjściowa

Ćwiczenia podstawowe

Błędy wykonania

Ćwiczenia pomocnicze

Ćwiczenia zwinnościowo-akrobatyczne

Technika wykonania

Metodyka nauczania

Płaszczyzny ruchu

 

2. Podstawowa terminologia ćwiczeń gimnastycznych

Terminologia ćwiczeń porządkowo-dyscyplinujących

Terminologia ćwiczeń kształtujących

Pojęcia różne

 

3. Ćwiczenia zwinnościowo-akrobatyczne

Przewrót w przód z przysiadu podpartego

Przewrót w przód z rozkroku podpartego

Lotny przewrót w przód z rozbiegu

Przewrót w tył z przysiadu podpartego

Przewrót w tył z rozkroku podpartego

Stanie na ramionach z uniku podpartego

Stanie na głowie z przysiadu podpartego.

Przerzut bokiem z postawy zasadniczej

Przerzut w przód z rozbiegu na obydwie nogi

Przerzut w przód z rozbiegu na jedną nogę

Przerzut w tył z miejsca do postawy

Wolny przewrót w tył z miejsca w pozycji zgrupowanej – salto zgrupowane w tył

Wolny przewrót w przód z rozbiegu – salto zgrupowane w przód

Podpór leżąc tyłem łukiem z leżenia tyłem – mostek

Podpór leżąc tyłem łukiem z postawy rozkrocznej – mostek

 

4. Ćwiczenia dwójkowe i piramidy

Ćwiczenia dwójkowe

Wejście przodem na uda

Wejście tyłem na uda

Leżenie równoważne na stopach dolnej

Półwaga w klęku jednonóż na udzie dolnego

Zwis tyłem na podudziach na barkach dolnego

Stanie na ramionach w siadzie ugiętym na stopach dolnej

Klęk podparty jednonóż w leżeniu tyłem o nogach ugiętych dolnej

Stanie na barkach w rękach dolnej, w leżeniu tyłem

Stanie na ramionach z wypadem

Wejście na barki z boku do postawy na partnerze

 

Piramidy trójkowe

Wejście tyłem na uda ze staniem na ramionach średniej

Stanie na ramionach górnej i średniej z chwytem dolnej

Leżenie równoważne na stopach dolnej z wagą przodem średniej

Stanie na barkach na udach partnerek w wypadzie

Postawa rozkroczna na kolanach w wypadzie jednonóż

 

Piramidy czwórkowe

Stanie na barkach górnego i pierwszego średniego

Stanie na barkach pierwszego średniego i wejście na uda tyłem górnego

Siad na barkach z postawą zwieszoną bokiem średnich

Stanie na udach tyłem ze staniem na ramionach średnich

Stanie na dolnym w klęku podpartym z wagą w przód średnich

 

Bibliografia

Bez poprawnej terminologii profesjonalnej nie można upowszechniać doświadczeń praktycznego nauczania gimnastyki, jak również związanej z tym specjalistycznej literatury. Nie można także zapisać ćwiczenia przez brak dokład­nych oznaczeń określających formę, specyfikę i sens stosowanych ćwiczeń. W celu posłużenia się ustalonym nazewnictwem oraz dokładnym opisem ćwiczenia nie­zbędne jest określenie elementów ruchu na podstawie poprawnej terminologii. Wymagania te sprowadzają się do pewnych zasad zapisywania każdego ruchu, które obejmują:

– pozycję wyjściową, z której zaczyna się ruch, jak postawa zasadnicza, opar­cie na ramionach, leżenie tyłem i inne;

– nazwę ruchu, np. skłon, wymach, wypad, wspieranie;

– kierunek ruchu, np. w lewo, w prawo, w przód, w tył;

– sposób wykonania ruchu, np. siłą, zamachem, szybko, powoli, rzutem;

– pozycję wyjściową przyjętą przez ciało i oddzielenie jego części w rezultacie wykonania ruchu (postawa zasadnicza, wykroczna, zakroczna itp.).

Przy nazewnictwie oraz zapisywaniu ćwiczeń gimnastycznych na przyrządach i skokach powinno się stosować ustalone zasady, tak aby określić sposób wykona­nia i formę ruchu. Zgodnie z tym należy:

– drogę przebytą kończynami i tułowiem wykazywać tylko wtedy, gdy ruch nie przebiega najkrótszą drogą;

– przy opisie wykonania ruchu należy dodać określenie pracy, znając formę ruchu.

Szybkość ruchu i stopień napięcia mięśniowego (zamachem, siłą, rzutem itp.) podawać tylko wówczas, gdy różnią się one od zwykłych ruchów.

Opisując ćwiczenie złożone, należy wymienić składające się na nie ruchy w kolejności ich wykonania. Przy wykonywaniu dwóch elementów połączenia złożonego łączy się je spójnikiem „i”. Jeżeli zaś jeden z nich jest podstawowy, a drugi łączy się z pierwszym, używamy przyimka „z”. Pozycję końcową ciała i kończyn określa się tylko wtedy, gdy nie jest ona przewidziana nazwą ruchu. W praktyce nauczycielskiej zazwyczaj nie ma potrzeby szczegółowego przestrzega­nia zasad zapisywania ruchu. Przy skróconym opisie wskazuje się i określa tylko te właściwości konkretnego ćwiczenia, które odróżniają go od innych z danej grupy. Do takich właściwości w ćwiczeniach wolnych należą: kierunek, amplituda i spe­cyfika ruchu.

Rozróżniamy trzy rodzaje pozycji do ćwiczeń:

1. Pozycje izolowane – pozwalają na umiejscowienie ruchu w poszczególnych odcinkach ciała i unieruchamiają te części, które nie powinny uczestniczyć w wykonywaniu danego ćwiczenia, np. siad skrzyżny, klęk jednonóż, leże­nie tyłem itp. Pozycje izolowane stosuje się przede wszystkim na zajęciach z dziewczętami, przy ćwiczeniach korekcyjnych i rehabilitacyjnych wymagających wyłączenia z pracy pewnych partii mięśniowych.

2. Pozycje zmniejszające płaszczyznę, na której opiera się ciało, jak stanie jed­nonóż, waga przodem na jednej nodze, wspięcie na palcach. Pozycje takie utrudniają wykonanie ćwiczeń, ponieważ wymagają dodatkowej pracy mięśni związanej z utrzymaniem równowagi.

3. Pozycje utrudniające wykonanie ćwiczeń przez zwiększenie działania siły ciężkości, np. przy wspięciu na palcach wznos ramion w przód. Są one trudne i wobec tego wykonywane z młodzieżą starszą i sprawniejszą rucho­wo. Stosując różnorodne pozycje wyjściowe, należy się kierować dwiema ogólnymi zasadami:

– im pozycja jest niższa, a płaszczyzna, na której opiera się ciało, szersza, tym bardziej będzie ona izolowana;

– im położenie ciała wyższe, tym wykonanie ćwiczenia trudniejsze.

W całym opracowaniu będzie się pojawiał termin „ćwiczenie”. Przez pojęcie to będziemy rozumieć celowo powtarzany ruch poszczególnych części ciała.

 

Zobacz także

Nowa rejestracja konta

Posiadasz już konto?
Zaloguj się zamiast tego Lub Zresetuj hasło