• Obniżka
Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia

Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia

ISBN: 978-83-8095-715-2
38,00 zł
35,00 zł Zniżka 3,00 zł
Czas dostawy kurierem InPost 24 godziny

Polecamy kolejny wyjątkowy podręcznik akademicki w ramach serii autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce pt. Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia

Ilość

Polecamy kolejny wyjątkowy podręcznik akademicki w ramach serii autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce pt. Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia

W dziejach kształcenia jako kategorii pedagogicznej odzwierciedlają się dawne i współczesne losy pedagogiki, a w szczególności pedagogiki ogólnej w naszym kraju. Patrząc na obecny stan tej ostatniej, rodzi się odczucie, że doskonale radzi sobie bez tego pojęcia i związanych z nim kwestii teoretycznych i praktycznych. W dużym stopniu ten stan rzeczy wynika ze zmiany, która została zapoczątkowana ok. 30 lat temu, tj. na przełomie lat 80. i 90. minionego stulecia, kiedy to w pedagogice polskiej zaczęto stopniowo wyzwalać się ze spętania socjalistycznego i podjęto wysiłek nadrabiania zaległości spowodowanych politycznym zniewoleniem. W związku z tym zyskały na popularności nie tylko nowe teorie i pojęcia pedagogiczne, lecz również nowe zwyczaje językowe. Na tym tle klasyczna kategoria kształcenia wydawała się reliktem przeszłości, który działa hamująco na silny prąd modernizacyjny. To swoiste parcie do przodu paradoksalnie doprowadziło obecnie do punktu, w którym „stare” pojęcie kształcenia wzbudza ponownie zainteresowanie pedagogów. [...]

[...] Jeśli nie jesteśmy – z różnych powodów – zadowoleni z obecnej kondycji kształcenia, systemu edukacji czy, szerzej, życia społecznego i kultury, to nie stanowi wyjścia z tej sytuacji okopywanie się na swoim stanowisku i forsowanie własnego punktu widzenia. Potrzebne jest podjęcie dialogu w poszukiwaniu najlepszych źródeł i mądrych strategii. Chcieliśmy tym opracowaniem dostarczyć argumentów mogących posłużyć w takim dialogicznym przedsięwzięciu.

Autorzy


___________________________________________________________________________________________________________________


Polecamy wyjątkową serię 20 autorskich monografii i podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof. Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska, prof. Jerzy Nikitorowicz, prof. Wiesław Ambrozik, prof. Inetta Nowosad, prof. Roman Schulz i innych:

1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości
2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki 
3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki
4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki
5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne
6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne
7. Pedagogika kognitywistyczna
8. Pedagogika porównawcza
9. Pedagogika resocjalizacyjna 
10. Współczesna filozofia edukacji 
11. Pedagogika społeczna
12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji
13. Pedagogika specjalna
14. Pedagogika resocjalizacyjna
15. Habilitacja
16. Etnopedagogika
17. Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia
18. Kultura szkoły w rozwoju szkoły
19. Teorie kształcenia w świecie cyfrowym
20. Całość i struktura jako kategorie systemowego oglądu edukacji


Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena!  Kupując całą serię szesnastu książek otrzymujesz rabat 30%!

seria 17 autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce

Seria autorskich monografii i podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W ponowoczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.

Czytelnikom nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.

prof. dr hab. Bogusław Śliwerski

300 Przedmioty

Opis

Książka papierowa
oprawa miękka

Pliki do pobrania

Katalog podręczników akademickic

Oficyna Impuls poleca katalog podręczników akademickicj z serii Pedagogika Nauce i Praktyce

Pliki do pobrania (2.27M)

Krzysztof Maliszewski

doktor habilitowany, związany z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach, w latach 2015–2019 kierownik Zakładu Podstaw Pedagogiki i Historii Wychowania w Instytucie Pedagogiki.

Autor książek:­ Teoria wychowania moralnego w pedagogice kultury II Rzeczypospolitej (Katowice 2004), Ciemne iskry. Problem aktualizacji pedagogiki kultury (Toruń 2013), Pedagogika na pograniczu światów. Eseje z cyklu „Medium Mundi” (Katowice 2015). Współredaktor (wraz z historykiem Jackiem Kurkiem) ukazującej się w latach 2005–2016 interdyscyplinarnej serii wydawniczej „Medium Mundi”, w ramach której powstało dwanaście książek zbiorowych: Śląsk – miejsce spotkania (Chorzów 2005), Śląsk – kamień drogocenny (Chorzów 2006), Z tęsknoty za mistrzem (Chorzów 2007), Miasto i czas (Chorzów 2008), W przestrzeni dotyku (Chorzów 2009), Widma pamięci (Chorzów 2010), Zwierzęta i ludzie (Chorzów 2011), Przebaczenie (Chorzów 2012), Utrata. Wobec braku i ubywania (Chorzów 2013), Muzyka i wartości (Chorzów 2014), Przyjaźń (Chorzów 2015), W kręgu Medei. Obcy – inny – swój (Chorzów 2016). Redaktor części monograficznej czasopisma „Chowanna” (2017, t. 1) zatytułowanej: Niebezpieczna humanistyka – wywrotny wymiar pedagogiki i edukacji. Autor artykułów w wielu czasopismach naukowych, między innymi: „Colloquia Communia”, „Kultura Współczesna”, „Chowanna”, „Kwartalnik Pedagogiczny”, „Studia Edukacyjne”, „Pedagogika Kultury”, „Paedagogia Christiana”, „Edukacja Dorosłych”, „Forum Oświatowe”, „Forum Pedagogiczne”, „Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji”, „Studia z Teorii Wychowania”, „Er(r)go”, „Nauki o Wychowaniu. Studia Interdyscyplinarne”. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się na problematyce pedagogiki kultury, pedagogice filozoficznej (zwłaszcza aksjologicznych i antropologicznych aspektach wychowania), historii myśli pedagogicznej oraz hermeneutycznych podstawach humanistyki.


Dariusz Stępkowski

w latach 1992–1997 studiował pedagogikę społeczną i pracę socjalną w Katholische Stiftungsfachhochschule oraz teologię w Philosophisch-Theologische Hochschule der Salesianer Don Boscos, Theologische Fakultät w Benediktbeuern (Niemcy). Po studiach uzupełniających na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego uzyskał stopień zawodowy magistra pedagogiki (1999). Następnie podjął studia doktoranckie na tym samym wydziale, które ukończył w 2003 roku uzyskaniem stopnia doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki uzyskał na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy w 2012 roku. Obecnie pracuje na Wydziale Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie na stanowisku profesora nadzwyczajnego. W roku akademickim 2017/2018 był zatrudniony jako profesor zagraniczny w Trnavska Univerzita w Trnawie (Słowacja). Od 2012 roku pełni funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Forum Pedagogiczne”. Należy do rad programowych następujących czasopism: „Multidisciplinary Journal of School Education” (Akademia Ignatianum, Kraków), „Scientia et Eruditio” (Uniwersytet Trnawski w Trnawie, Słowacja), „Kultura i Wychowanie” (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna, Łódź), „Pedagogika i Psychologia” (Uniwersytet w Tarnopolu, Ukraina) i „Social Pathology and Prevention” (Uniwersytet Śląski w Opawie, Czechy). Jest członkiem Towarzystwa Naukowego Franciszka Salezego, Towarzystwa Pedagogiki Filozoficznej im. Bronisława F. Trentowskiego oraz Internationale Herbart-Gesellschaft. Najważniejsze publikacje w języku polskim: Kształcenie – moralność – demokracja. Teorie i koncepcje wychowania i kształcenia moralno-etycznego i ich związki z etyką i polityką (monografia wieloautorska napisana wraz z Dietrichem Bennerem, Alexanderem von Oettingenem i Zhengmei Pengiem, wydana w języku polskim przez Wydawnictwo Naukowe UKSW w 2018 roku, a uprzednio w 2015 roku w języku niemieckim przez Ferdinand Schöningh jako Bildung – Moral – Demokratie. Theorien und Konzepte moralischer Erziehung und Bildung und ihre Beziehungen zu Ethik und Politik), Uniwersalizm i regionalizm pedagogiki filozoficznej (praca zbiorowa przygotowana wraz ze Sławomirem Sztobrynem i wydana w 2017 roku przez Wydawnictwo Naukowe Towarzystwa Pedagogiki Filozoficznej „Chowanna”), Pedagogika wobec duchowości – duchowość wobec pedagogiki (praca zbiorowa przygotowana wraz ze Zbigniewem Babickim i wydana w 2016 roku przez Wydawnictwo Naukowe UKSW), Pedagogika ogólna i religia. (Re)konstrukcja zapomnianego wątku na podstawie teorii Johanna F. Herbarta i Friedricha D.E. Schleiermachera (rozprawa habilitacyjna, wydana w 2010 roku przez Towarzystwo Naukowe Franciszka Salezego w Warszawie).


Śliwerski Bogusław

Śliwerski Bogusławpedagog, profesor nauk społecznych, zatrudniony na Uniwersytecie Łódzkim i w Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, dr h.c. multi, przewodniczący Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN (2011–2019), członek Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (2010–2020) i członek Zespołu Nauk Społecznych pierwszej kadencji Rady Doskonałości Naukowej.

Ostatnio wydał między innymi: Pedagogika. Podręcznik akademicki (współred. Z. Kwieciński, wyd. nowe, Warszawa 2019); Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia (współaut. K. Maliszewski, D. Stępkowski, Kraków 2019); "Przyrzeczenie wierności sprawie socjalizmu...", czyli jak ZHP stało się organizacją wychowania socjalistycznego w świetle doktryny pedagogicznej po 1944 roku (Kraków 2019); Turystyka habilitacyjna Polaków na Słowację w latach 2005–2016. Studium krytyczne (Łódź 2018); Pedagogia harcerskiego wychowania (Kraków 2018); Książki (nie)godne czytania? (Kraków 2017); Meblowanie szkolnej demokracji (Warszawa 2017); Habilitacja. Diagnoza. Procedury. Etyka. Postulaty (Kraków 2017); Harcerstwo źródłem pedagogicznej pasji (Kraków 2016); Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji. Inspiracje do badań polityki oświatowej (Kraków 2015); Diagnoza uspołecznienia publicznego szkolnictwa III RP w gorsecie centralizmu (Kraków 2013).

Redaktor naczelny kwartalnika „Studia z Teorii Wychowania”, członek rad naukowych czasopism pedagogicznych: „Littera Scripta Journals”, „The New Educational Review”, „Journal of Pedagogy” KNP PAN, „Chowanna”, „Przegląd Pedagogiczny”, „Forum Oświatowe”, „Auxilium Sociale Novum”, „Ars Educandi”, „Wychowanie na co Dzień”, „Problemy Wczesnej Edukacji” i „Horyzonty Wychowania”.

Zainteresowania naukowe: pedagogika ogólna, filozoficzne i teoretyczne podstawy wychowania, pedagogika porównawcza, andragogika i pedagogika (wczesno)szkolna. 

Blog: www.sliwerski-pedagog.blogspot.com

Oficyna Wydawnicza "Impuls"

Autor

Krzysztof Maliszewski, Dariusz Stępkowski, Bogusław Śliwerski

ISBN druk

978-83-8095-715-2

ISBN e-book

Objętość

208 stron

Wydanie

I, 2019

Format

A5 (145x208)

Oprawamiękka ze skrzydełkami, klejona, fola matowa

Wstęp    

Dariusz Stępkowski
(Wy)kształcenie w polskiej pedagogice ogólnej
Prolegomena do historii pojęcia   

Krzysztof Maliszewski
Romantyczna tradycja Bildung – uwagi o sensie kształcenia na podstawie Fragmentów Friedricha Schlegla 

Bogusław Śliwerski
Różne wymiary teorii kształcenia oraz ich polityczne i naukowe uwarunkowania 

Bibliografia   

Noty o autorach 

Indeks rzeczowy   

Indeks osób 

Fragment

Nie ulega dla mnie wątpliwości zasadność opublikowania tej monografii i ożywienia toczącego się w pedagogice (niemrawo) dyskursu, którego przedmiotem jest kształcenie. W ostatnich latach mieliśmy do czynienia z przesunięciem zainteresowań pedagogów (a zwłaszcza dydaktyków) od nauczania ku uczeniu się, z zapomnieniem jednocześnie, że w naszej tradycji istnieje kategoria pozwalająca unikać dychotomizacji refleksji o tym obszarze działania i społecznej praktyki.

Z recenzji prof. dr. hab. Romana Lepperta



Kolejny podręcznik akademicki z cenionej przez specjalistów, nauczycieli i studentów serii Oficyny Wydawniczej "Impuls" pt. Pedagogika Nauce i Praktyce. Tym razem mamy przed sobą próbę analizy pedagogiki ogólnej, będącej wcześniej czyli w czasach PRL-owskich dyscypliną niepełną, poddaną "obróbce" socjalistycznej przez ówczesnych teoretyków. Brakowało w niej szerszej refleksji i namysłu odpowiadającego stanowi aktualnej wiedzy.

Panowie Krzysztof Maliszewski, Dariusz Stępkowski i Bogusław Śliwerski pokusili się o próbę odpowiedzi, na pytanie: w którym miejscu znajduje się dzisiaj pedagogika ogólna i co wydarzyło się w ciągu ostatnich trzydziestu lat w polskiej pedagogice i systemie nauczania, a właściwie, co zaważyło na jej kondycji i usytuowaniu w stosunku do innych nauk skupionych na teorii i praktyce pedagogicznej. Ale zanim przystąpili do odpowiedzi na te pytania, podjęli się próby ponownego usystematyzowania problemów z jakimi boryka się system kształcenia w Polsce. Łatwo jest bowiem sprowadzić cały dyskurs do stwierdzenia, że upłynęło zbyt mało czasu, a może zbyt dużo go ubyło, aby stać nas było na całościową syntezę wynikających z tego problemów.

Autorzy piszą w przedmowie o niemrawym dyskursie na ten temat jaki przetoczył się przez środowisko, tak teoretyków pedagogii jak i praktyków, czyli nauczycieli, tych, którzy wcielali w życie założenia współczesnej edukacji. Fakt przeszliśmy po tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym dziewiątym Rubikon, inaczej mówiąc, musiano całkowicie zrewidować dotychczasowy stan wiedzy obowiązujący w Polsce przed transformacją. Podjąć się próby zdjęcia ideologicznego gorsetu w którym „zamknęli” dyskurs o pedagogice ówczesne tuzy nauki, jak prof. Wincenty Okoń i Czesław Kupisiewicz.

Towarzyszyły dyskursowi o istocie i uwarunkowaniu pedagogiki ogólnej epizodyczność, powierzchowność i pośpiech. Skutkowało to konwencjonalnym podejściem do szeregu problemów i jak pisze cytowana Monika Jaworska-Witkowska – powidoki czyli „widmowe pozostałości poważnego myślenia”. Dlatego też autorzy niniejszej monografii postanowili rozszerzyć pole badawcze o "rewitalizację pola semantycznego kategorii kształcenia", po to aby na nowo przemyśleć jej źródła i konteksty.

Dariusz Stępkowski w swoim rozdziale ”(Wy)kształcenie w polskiej pedagogice ogólnej. Prolegomena do historii pojęcia”, poddał badaniu historię pojęcia kształcenia przeprowadzając analizę pojęciową i leksykalną słowa kształcenie, wykształcenie. Takie podejście sprzyja formułowaniu postulatu, aby przedmiotem pedagogiki ogólnej uczynić szeroką rozumianą edukację, jej uwarunkowania, procesy i efekty, co sprzyjało by społecznemu dyskursowi o edukacji, jej roli i celach. Ukazał on ewolucję pojęcia w kontekście przytoczonych wybranych przedstawicieli pedagogiki ogólnej w Polsce. Dzięki temu zakreślił szerokie pole badawcze, w którym usytuował termin (wy(kształcenie, co pokazało jakie dokonały zmiany w jego zastosowaniu od czasu wprowadzenia go do terminologii pedagogicznej.

W swoim rozdziale Krzysztof Maliszewski poddaje analizie „Romantyczną tradycję Bildung – uwagi o sensie kształcenia na podstawie „Fragmentów” Friedricha Schlegla. Rozpoczyna od ustalenia jaki sens niesie w sobie słowo bildung, co w nowoczesnym ujęciu znaczy „nowoczesna powszechnie stosowana w refleksji pedagogicznej (od połowy XVIII w.) idea kształtowania osobowości. Autor wykracza poza definicje Schlegla, przytaczając w swojej pracy cytaty i omówienia Humboldta, Gadamera, Hessena, dochodząc do konstatacji, iż Bildung, to romantyczne (od)kształcenie, które nazwać można hermeneutyką wyobraźni. Gdyż najważniejszymi desygnatami tego pojęcia jest pasja życia, twórcze – artystyczne podejście do edukacji i jej treści, a także innowacyjne, nowe podejście do osoby - osobowości ucznia. Dlatego idea Bildung wymaga bardzo subtelnego, złożonego procesu myślenia, stąd jej słabość i podatność na wykorzystanie przez nurty konserwatywne i nacjonalistyczne. Niszczy jego logikę i sens instrumentalne szkolenie, gdyż funkcją Bildung nie jest przysposobienie człowieka do jakiejś konkretnej funkcji społecznej, lecz przemiana duchowa, osobowościowa, w dzieło sztuki życia – w nową jakościowo egzystencję, egzystencję świadom. Gdyż nauczanie, to nic innego jak sztuka przekazywania życiowej wiedzy, aby uczeń mógł podmiotowo przeżyć swój los, czyli nadać mu nowego sensu.

Bogusław Śliwerski poświęcił swoje przemyślenia „Różnym wymiarom teorii kształcenia oraz ich polityczne i naukowe uwarunkowania”. Ma to głęboki sens w związku z tym, iż współczesna edukacja jest obecnie postrzegana jako „proces permanentnego uczenia się człowieka przez całe jego życie”. To już niesie ze sobą mnóstwo problemów, pytań i niebezpieczeństw. Gdyż jak wiemy, podstawy programowe nauczania tworzą nam urzędnicy Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego, pieczę sprawuje nad tym państwo, które zawsze nagina je pod własne potrzeby i politykę. Mierząc edukację i jej rezultaty nie możemy pominąć związanych z tych problemów globalizacyjnych, etatyzacji, polityzacji, biurokracji i jurydifikacji i hominizacji, czyli wychowania zdrowotnego, higenicznego, seksualnego, zasady unikania kary i maksymalizacji przyjemności.

Śliwerski cytując definicję Kształcenia wg. niemieckiej encyklopedii wydawnictwa Brockhaus, pisze "Kształcenie jest to proces i wynik duchowego kształcenia człowieka". Wiemy jak daleko odchodzi od tego rzeczywistość z jaką mamy do czynienia w Polsce. Walka o duszę, osobowość ucznia trwa na wielu polach. Oprócz szkoły, celuje w tym wiele organizacji pozarządowych i stowarzyszeń. Mają gotowe szkolenia, kursy, dostają na to dofinansowanie. Wprowadza to stan permanentnej gry o władzę nad dopiero co formującą się duchowością i charakterem młodego adepta tak pojętego postmodernistycznego Bildung. Stąd bardzo ważna w całym tym procesie jest osoba nauczyciela, przewodnika, mistrza. Ile osób z nas, byłych uczniów może powiedzieć, że trafiło na swojej drodze na prawdziwego nauczyciela, czy tutora?

W dalszej części swojej pracy Śliwerski skupia się na redefinicji pedagogiki ogólnej i dydaktyki przedmiotowej w kontekście podobnych porównań w krajach niemieckojęzycznych.

Reasumując wartością wykształcenia ogólnego jest jej inkulturacja – wrastanie we wspólnotę duchową, językową, obyczajową, moralną. Ale po roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym dziewiątym, u zarania III RP. nastąpił kompletny dualizm jak pisze Śliwerski w rozumieniu kształcenia zawodowego i ogólnego, pro-akademickiego. W konsekwencji doprowadziło to do likwidacji szkolnictwa zawodowego. Za nim doszło do rewizji mylnych poglądów, doszło do kilku różnych reform, co obnażyło jak pisze Śliwerski znaczne upolitycznienie edukacji i poddanie jej grze politycznej. Stąd postulat o mądrą politykę oświatową wolną od wpływów danej partii,trzeba też na nowo wyciągnąć wnioski z globalnej filozofii i polityki zmieniających na naszych oczach rzeczywistość, w tym rzeczywistość społeczną – przepływy między państwami taniej siły roboczej, w tym wielu wykształconych młodych ludzi. To powinno uczulać elastyczne podejście do potrzeb współczesnego rynku pracy.

Śliwerski postuluje podjęcie na szeroką skalę badań komparatystycznych europejskich systemów szkolnych, tym bardziej, że w traktacie lizbońskim zapisano ścisłą współpracę ministrów edukacji z członkowskich krajów europejskich. Krytykuje badania kompetencyjne uczniów PISA, które nie oddają prawdy o stanie ich wiedzy (robione są na pewnej próbce), a stałe skupianie się na śledzeniu rankingów efektów edukacji danego państwa dodatkowo spłyca jej sens. 

W zakończeniu swoich przemyśleń Śliwerski postuluje o edukację lokalną, demokratyczną – kooperacyjną, prospołeczną. Powinno prowadzić to do autentycznej aktywizacji uczniów, prawdziwego ich uspołecznienia a także włączanie ich w świat kultury doświadczalnej i stosunków międzyludzkich. Ale żeby zaistniał taki otwarty, obywatelski model kształcenia potrzebna jest przebudowa całego mitu założycielskiego III i IV RP.

źródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/istota-sens-i-uwarunkowania-wyksztalcenia

Zobacz także

Nowa rejestracja konta

Posiadasz już konto?
Zaloguj się zamiast tego Lub Zresetuj hasło