Antypedagogika w dialogu

Antypedagogika w dialogu. Wprowadzenie w rozmyślanie antypedagogiczne

ISBN: 978-83-7587-088-6
25,00 zł
Czas dostawy kurierem InPost 24 godziny

W książce udzielono odpowiedzi na 30 zarzutów wobec koncepcji wolności od wychowania, jej teorii i praktyki, które zostały postawione przez specjalistów od nauk o wychowaniu. Wobec każdego zacytowanego, obszernego fragmentu tekstu pedagogicznego stawiane są starannie wypracowane amikatywne repliki.

Wersja książki
Ilość

Książka dostępna w wersji elektronicznej e-book

W książce udzielono odpowiedzi na 30 zarzutów wobec koncepcji wolności od wychowania, jej teorii i praktyki, które zostały postawione przez specjalistów od nauk o wychowaniu. Wobec każdego zacytowanego, obszernego fragmentu tekstu pedagogicznego stawiane są starannie wypracowane amikatywne repliki. Ta ambitna książka została napisana dla naukowej dyskusji wokół wolnej od wychowania koncepcji i skierowana jest zarówno do specjalistów w dziedzinie pedagogiki, jak i zainteresowanych laików. Staje się oczywiste, dlaczego zasada wolnego od wychowania obcowania z dziećmi wymyka się pedagogicznemu myśleniu – musi się wymykać, skoro tak fascynująca jest amikatywna argumentacja. Przed czytelnikiem odkrywane są za pomocą niezliczonych przemyśleń amikatywne niuanse i wzajemne powiązania w 30 parach (krytyka – replika), z których wyłania się pełny obraz postpedagogicznego projektu.

200 Przedmioty

Opis

Książka elektroniczna - E-book
PDF

Specyficzne kody

isbn
978-83-7587-088-6

Hubertus von Schoenebeck

Schoenebeck Hubertus von doktor filozofii; jeden z głównych propagatorów i współczesnych przedstawicieli antypedagogiki. Odbył intensywne studia w zakresie nauk prawnych, koncentrując się na recepcji myśli prawnej, prawie konstytucyjnym i historii prawa europejskiego. Po ukończeniu studiów pracował w szkole podstawowej jako nauczyciel, był wychowawcą klasy i pełnił funkcję męża zaufania. W latach 1976-1978 prowadził naukowy projekt badawczy nad możliwościami komunikacji pedagogicznej z dziećmi. W związku ze swoimi badaniami studiował także ruch praw dziecka w USA i konsultował swoją koncepcję postpedagogicznej komunikacji z Carlem Rogersem twórcą psychoterapii zorientowanej na klienta. Od 1976 do 1980 roku opierając się na doświadczeniach i rezultatach swoich badań rozwijał postmodernistyczną filozofię i etykę "Amication". W roku 1978 wspólnie z Jansem Ekkehardem Bonte stworzył koncepcję "Przyjaźni z dziećmi" po raz pierwszy w świecie łączącą postpedagogiczną teorię i praktykę. W 1980 roku podczas manifestacji pokoju w Munster proklamował "Niemiecki Manifest Dziecięcy" czyli spis praw dla młodych ludzi inspirowany ruchem praw dziecka. W 1985 roku stworzył trening samostanowienia formułę seminarium opartego na dynamice grupowej służącego rozwijaniu odpowiedzialności za samego siebie. Od 1978 roku pracuje jako oficjalny, publiczny propagator Stowarzyszenia "Przyjaźni z dziećmi" oraz idei "Amication" wyjaśniającej zasady samoakceptacji oraz życia wolnego od manipulacji wychowawczej; prowadzi wykłady i spotkania w środowiskach uniwersyteckich, szkołach i ośrodkach kształcenia w Niemczech i za granicą, a także prowadzi wiele seminariów poświęconych postpedagogicznej komunikacji. Jest autorem wielu książek i wydawnictw o tematyce postpedagogicznej. Źródło: Wikipedia.

 

• Książki przetłumaczone i wydane w Polsce:

»Antypedagogika w dialogu. Wprowadzenie w rozmyślania antypedagogiczne«, Uniwersytet Mikołaja Kopernika. Studia Kulturowe i Edukacyjne, Toruń 1991

»Antypedagogika. Być i wspierać zamiast wychowywać«, Agencja Wydawnicza Jacek Santorski & Co., Warszawa 1994

»Kocham siebie takim, jakim jestem«, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 1994

»Po tamtej stronie wychowania. Życie w wolności od psychicznej przemocy«, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków, wydanie I – 1998, wydanie II – 1999;

»Szkoła z ludzką twarzą. Wizja i rzeczywistość«, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 2001

Oficyna Wydawnicza "Impuls"

Autor

Hubertus von Schoenebeck

ISBN druk

978-83-7587-088-6

ISBN e-book

978-83-7587-088-6

Objętość

176 stron

Wydanie

III, 2009

Format

B5 (160x235)

Oprawamiękka, klejona, fola matowa

Słowo Autora do wydania polskiego

 

Wstęp do wydania polskiego

 

I. Wprowadzenie

 

1. Dialog antypedagogiczno-pedagogiczny

2. Replika na recepcję pedagogiczną

3. Problematyka antropologiczna

4. O tożsamości antypedagogiki

5. O tożsamości pedagogiki

 

II. Dialogi

 

A. Dialog z Andreasem Flitnerem: Konradzie, mawiała Pani Matka

1. Antypedagogika pokazuje swym bezładnym lżeniem wszystkich nauczycieli i wychowawców, że chodzi jej nie tyle o poważną dyskusję, ile o efekt publicystyczny

2. Antypedagogika powraca do nierealnych marzeń romantyków

3. Antypedagogika nie wyjaśnia, w jaki sposób ma dojść do interpretacji świata i doświadczania jego sensu, jeśli dzieciom mają być przekazywane treści nauczania z pominięciem wychowania

4. Antypedagogika nie myśli o dzieciach, które bez obowiązku szkolnego byłyby całkowicie odcięte od wszelkiej nauki, a zatem i od wszelkiego rozwoju ich wolności

5. Antypedagogika nie dostrzega społecznej strony rozwoju własnego Ja i proponuje sterylny stosunek podporządkowania

6. Antypedagogika odrzuca odpowiedzialność wychowawcy za dziecko

7. Antypedagogika wzmaga skłonność do uchodzenia z pola walki i pozostawiania dzieci samym sobie; ryzykuje zatem wydanie dzieci na pastwę tych wszystkich, którzy dzisiaj wyciągają po nie ręce

8. Antypedagogika chce się uwolnić od pośredniczenia w stosowaniu wymagań i przymusu wobec dzieci

9. Antypedagogika wprowadza w błąd w tym względzie, że istnieje wgląd dorosłych w konieczności, których dziecko nie może jeszcze zrozumieć i przyjąć za własne

10. Antypedagogika poprzez Niemiecki Manifest Dziecięcy rości sobie również prawo do wymagań sprzecznych z zagwarantowanymi prawami dziecka

 

B. Dialogi z Jurgenem Oelkersem i Thomasem Lehmannem Antypedagogika: wyzwanie i krytyka

11. Antypedagogika rozmija się zwyczajnie z problematyką pedagogiczną, chcąc się uwolnić od dialektyki jednostki i kultury

12. Antypedagogika nie rozwiązuje aporii rozumu i wychowania

13. Antypedagogika wzmacnia irracjonalność i podatność na pokusy polityczne przez wyłączne umiejscowienie „prawdziwego Ja” w wymiarze uczuciowym

14. Antypedagogika czyni z dzieci istoty sztuczne, pokazujące się zawsze tylko z dobrej strony

15. Antypedagogika sugeruje, że spontaniczne wyrażanie nienawiści, zawiści, rywalizacji, lekceważenia, obojętności itd. nie pociąga za sobą żadnych negatywnych skutków

16. Antypedagogika nie pyta dzieci, czy chcą antypedagogiki i nie poddaje swoich wartości pod dyskusję

17. Antypedagogika chce, by dzieci nauczyły się działać według zasad moralnych innych niż prawo silniejszego

18. Antypedagogika daje dziecku wolną rękę w wykorzystywaniu dorosłych zgodnie z jego wolą i nie ma możliwości poskramiania jego samowoli

19. Antypedagogika zmierza w kierunku pedagogiki ułatwień, czyniącej w końcu z dzieci niewolników potrzeb, które można zaspokoić tylko sytuacyjnie

20. Antypedagogika pomija to, że przyjaźń oznacza dla dzieci coś zupełnie innego niż dla dorosłych

C. Dialogi z Michaelem Winklerem Uwagi krytyczne do antypedagogiki

21. Antypedagogika pozwala jednostce samodzielnie decydować, czego zamierza się uczyć, i odrzuca tezę, że trzeba sobie przyswoić warunki ludzkiego życia, by moc żyć

22. Antypedagogika chce pozostawić dzieci samym sobie; młode pokolenie musi zaczynać od początku, samo i zdane tylko na własne siły

23. Antypedagogika kwestionuje czyn moralny i moralność w ogóle; triumfuje „władza silniejszego”

24. Antypedagogika ukazuje wszelki altruizm jako wyobcowanie; dla niej każdy człowiek jest sam dla siebie bliźnim

25. Antypedagogika wyklucza cele i perspektywy, nie zna kategorii czasu i bazuje na idei „tu i teraz”

26. Antypedagogika odrzuca sprzeczność i uwagi krytyczne jako bezcelowe i jako świadectwo niedostatecznej zdolności myślenia

27. Antypedagogika nie uważa się za uzasadnioną naukowo i neguje kryterium metodycznego myślenia i argumentowania

28. Antypedagogika nie uznaje wpływu norm społecznych na rozwój osobowości dziecka i przez to wzmacnia tylko ich oddziaływanie

29. Antypedagogika ustawia się przeciw cywilizacji, podnosi wolę dziecka do rangi kryterium i czyni ludzi ślepymi wobec wszystkich momentów obiektywności, które wynikają z indywidualnego działania
30. Antypedagogika nie przyjmuje do wiadomości realnej dialektyki nakazów społecznych

Spojrzenie w przyszłość

 

Literatura

 

Aneks

 

Aktualne rozważania

Na temat rozumienia antypedagogicznej

Na temat praktyki antypedagogicznej

 

Słownik antypedagogiczny

 

Test antypedagogiczny

Fragment

Zobacz także

Nowa rejestracja konta

Posiadasz już konto?
Zaloguj się zamiast tego Lub Zresetuj hasło